حکمای ایرانی و متخصصین طب سنتی بر این باور بودند که همان‌گونه که پیدایش بیماری نیاز به سبب دارد، تندرستی نیز بدون تدبیر و تدارک سبب‌های آن، پایدار و برقرار نمی‌ماند. حکما این اسباب را شش سبب می‌دانستند و آنها را به نام «سته ضروریه» یا «شش‌گانه بایسته» می‌خواندند و برای هر یک، چندوچون بسیار برمی‌شمردند و قواعد و قوانینی را ذکر می‌نمودند. این شش سبب عبارت‌اند از:
نکویی آب و هوا،
درست‌خوردن و درست‌آشامیدن،
فعالیت بدنی و استراحت مناسب،
خواب و بیداری به‌جا،
شرایط روحی و روانی خوب،
و حفظ مواد لازم و دفع مواد زائد.

 

اصول شش‌گانه تندرستی، همگی مهم‌اند و چون شش پایه یک میز، در حفظ تعادل بدن، هم‌گام و همراه‌اند. اما باید پذیرفت که برخی از آنها، به جهت آنکه بیشتر دراختیار ما و قابل تدبیرند، مهم‌تر جلوه می‌کنند.
در کلام مهمی از جناب شیخ‌الرئیس پورسینا نیز، مهم‌ترین تدابیر تندرستی، به ترتیب
ورزش‌کردن،
توجه به اصول تغذیه
و درست و به‌جا خوابیدن
معرفی شده است:

مُعظمُ تدبیرُ حفظ‌الصحه، هو ٲن یَرتاض، ثُمَّ تدبیرُ الغذا، ثُمَّ تدبیرُ النَّوم.

 

نویسنده: دکتر ناصر رضایی پور .متخصص طب سنتی ایران

 

https://telegram.me/tandorostan